نام _روح اله_،
راح روح الهی رامنتشر کرد
تا فردا
که روزنامه ی کثیر الانتشار خورشید در دکه های نگاه تشنگان روشنایی می نشیند
پلک ها ورم نکندو آفتابزده نشوند.
تافردا
که خواب از چشمها کوچید حیرت انگشت تحیر به چشم نمالدو مبهوت پیکر سپید سپیده نشوند .
تا فردا که باران گرفت چترهای سیاه بر فرق سرها نرویند .
تا فردا انکار آفتاب بیماری متداول خوابزدگان نشود.
تا فردای روشن خورشید، عینکهای آفتابی از رونق بیفتند و چشمها به نور عادت کنند.
نام فخیمش وقتی از پشت بام ابرها عبور کرد، ابرهای عقیم وسترون را فرمان بارش داد .
تا سیلابی در خوابگاه مورچگان بیفتد و لبهای خشک به تفسیر آب بنشینند و گونها خشکسالی لبها را از خاطر ه هاشان بشویند و کویر نام دیکر جنگل باشد.
تا قله ها برادرانه خودشان را در آغوش دره ها بیندازند و کوهها و دشتها برادران خاکی و بی ادعای قرنها باشند.
تا فردا تاریخ این دیار در سرسرای نمور زمان با فخامت و افتخار قدم بزند و آیندگان از شنیدن نام امروز به خود ببالند و حریت و آزادگی به دست بوسی مردان امروز بیاید.
تادوشیزه گان کلام از بکارت واژه ها بیرون آمده و ترنم نام بهشتی یارانت را به تماشا بنشینند که چگونه از حنجره سرخت ناممکن ترین شعرها راسرودند و برجریده عالم دوام بخشیدند .
تو از جنس تاریخی با آن ابهت و گیرایی نگاه وقتی که از دهلیزهای تاریک به استقاسه ی آب رفتی و وقتی که از اربعین نیایش بر می گشتی در دستهایت چشمه های روشن جاری رود بود و سرانگشتهایت پر آبترین نهر ها را به آستانه دریا هدایت کرد.
تو از جنس کدام آسمانی که اینهمه کهکشان شیری دور نامت می چرخد؟
تو آن آتشی که دردامن طور پیچید و نورانیت نامت شب را به رخوتی ابدی برد .
تا فردا چکمه های پاره پاره متجاوزان در گردنشان افکنده شود.
تا عطر حضور آسمان در خاک بماند تا فرشتگان بار دیگر به تحسین خاک بایستند.
تا در این دیار همیشه طنین اذان نور در گلدسته ها پرواز کند .
نامت بهار را به سرزمین یخ آجین زمستان آورد تا گیاهان به جوهره سبز خود بیندیشند و لاله ها فریاد سرخ باغ باشند و داغها در حافظه ابدی این دیار به یادگاربماند .
